Masaya

Anuman ang ibigay ng buhay- lungkot, sakit at kabigutan... Marami pa rin dahilan para maging masaya!

Hindi Parehas

lumang art... 
magkahawig man, wala talagang magkaparehas na nabubuhay sa mundo... 

may mga ginuguhit ako ngayon pero hindi pa mai-scan.. excited na akong ipost. hohoho 

Stress

It's been a while, hay... nakakainis din kasi hindi ko masyadong nabubuksan blog ko lately at hindi nakakadalaw sa ibang blog. ASAR much lang... hmmm.

Sobrang stress lang, nakaka-STRESS! Ang daming gagawin, parang hindi ko alam kung saan sisimulan. Stress much pa jan ang kulang sa budget, haler? magre-research nga lang sa library kelanagan na agad ng 50 cents para magpa-photocoy. I hate being POOR! hahaha. 

Achievement!! OO... natapos ko din ang video ko, not professionally done nga lang pero okay na rin (siguro) hehehe. ito oh....MY PROJECT... entitled WE FOUND LOVE. HAHAHA. We found love nga ba? aheks! Wapak!

Special thanks to my cousin Jessa, na nagpahiram ng camera niya, kung hindi dahil sa kanya hindi ko magagawa ito. Buti na lang! Thanks much mwah muwah muwah.

Yan lang muna ulit... next time nalang kapag mas may mahabang time. Ingat kayo! 

ako bilang crew sa McDonald's La Trinidad

AUGUST 19, 2011

yan ang araw na nagsimula ako sa McDo... laking pasasalamat ko at nabigayan ako ng pagkakataon para magtrabaho. dito hindi lang pagta-trabaho, nag-aaral ka din. masaya maging part ng team. kahit hindi maiwasan minsan na mabatrip, eh oks na oks pa din at masaya. ganyan lang talaga ang buahy. hehehe.. at sa iba't-ibang branch ng McDo Baguio-Benguet, eh dito ako nadestino sa La Trinidad ;)
 ANO ANG MADALAS STATION KO?

lobby- nagwawalis ng mga kalat, nagma-mop ng sahig, taga-ligpit ng mga pinagkainan, pupunasan ang mesa, pinapakuha ng customer ng...... plastic for take-out, gravy refill, tissue, spoon at fork kung hindi naibigay ng counter, lead ng cup..... at kung anu-ano pa. kapag may spill naman taga-punas. in short maintaing the lobby clean all the time, though it's impossible na all the time, basta un ang goal. hehehe

CLOSING NG LOBBY- minsan sunud-sunod na araw na closing ng lobby... kahit matindi sa bakbakan ng paglilinis ng pagkalawak-lawak na lobby ay game pa din! ;)

counter- sa station na ito, masaya naman... kahit na minsan may di pagkakaintindihan lalo na pag rush hour, naku! pero in a positive way kahit rush at taranta na, enjoy pa din ang mga crew at masaya. makakasalamuha mo ang iba't ibang personality ng customer, kung anu-ano man un... hehehe, secret nalang.  may customer na ok lang, may customer naman na friendly, may customer na masungit, kahit ganun pa man maintain cheerfulness, and bawal magsungit.

natutuwa ako kasi, hindi ako nasho-short ng malaki sa cash handling, hindi rin nao-over ng malaki. maging ganun man lang performance ko sa counter, achievement na sa akin. marami akong void or cancel, kung maari sana wag magvoid pero hindi maiiwasan... pero game akong mag-void huwag lang ma-over at maa-short. hehehe

CLOSING NG COUNTER- may mga times din na ito ang station ko.... masaya. unm lang masasabi ko.

hindi ko pa na-try  sa production area, pero soon... masusubukan ko din....

ako as a counter...

FOR DELIVERIES: tawag na sa.......

 

ito naman ang drive-thru

picture picture lang... hehe, pa-cute???? 

long hair pa ako niyan...

 

the team!!! ;)

 

 

ako kasali sa pageant??? woah!!!hehe

 

para sa kin, ang titulo ay tiulo lamang na sandali lamang sayo... at pagsali sa mga katulad nito, ay mga bagay na ineejnoy lamang.... it's not taking it seriously, kaya kahit manalo o matalo, in end you will go home happy, happy not beacuse you won the title but happy of winning an experience. 

sir maiah-tot!

ito si sir maiah, pinaka-makulit na manager... hehe, nakaktuwa ;) minsan mapang-asar pero.. oks lang nakakapag-pangiti pa din.. haha! wala ka na sir! mas matangkad nako sayo! hehehe, joke ;)

CHRISTMAS PARTY

i am very thankful that once in my life i have been part of the team- McDonald's La Trinidad team. now, that i will stay for only a week... super thankful ako, it feels sad that i will be leaving them. ma-trasfer na kasi ako sa ibang branch. there is nothing more comparable staying at La Trinidad. napamahal na sakin ang management... ang mga crew at managers. whew! it really feels so sad. of course, i'll be transferred to another branch, it will take me a long time to adjust again.

masubukan nga

napapadalas ata ang facebook ko ngayon, un nga lang kasi nagtatagal ako sa facebook.. kung anu-ano hinahalungkat.. at kung anu-anong larawan ang tinitignan ko... pagkatapos ko mag-internet, laking sisi ko dahil sa nasayang na oras na ginugol ko, imbes na ginamit ko sa academics, iba ang inaatupag... in short "wala akong napala"... hindi naman madadagdagan ang grade ko niyan sa school..hmmm...

kaya naman aking napagtanto na huwag muna mag-facebook for the mean time.. hmmm, masubukan nga na huwag buksan ng isang buwan, (kaya?) kakayanin! hehe... para hindi ma-addict at para hindi sayang sa oras.... diba?

wala naman ako ka-chat, okay lang for me maging friends sa hindi kakilala, pero not interested chatting with them, hahaha (weird), wala naman latest update, so bakit pa mago-open....


<------ 'yan primary photo ko.... wala akong ibang maisip na pwede ilagay, kaya 'yan na lang... ang tagal-tagal ko pa pagdesisyunan kung anong larawan ko ba ang magandang primary photo, pero naiinis ako sa mga linalagay ko, kaya final 'yan na muna...hehehe, what's the big deal ba sa primary photo? kainis.. primary photo lang naman.. hehehe.. weird thing!

goodbye muna facebook, okay? =)
ako'y magbabalik..... soooon.... till next time.

resign or will not resign?

9:00am-4:00pm ang duty ko ngayon sa trabaho, araw ng sabado... medyo nahihirapan na ako, hindi dahil mahirap ang trabaho sa akin, kundi dahil sabay sabay ang mga gingawa- pag-aaral at trabaho...(balance of time). kadalasan late ako, nakakairita ang laging ganito... 'yong tipong hinahabol mo, para lamang makarating on time, pero minsan kahit anong pilit na maging on time, late pa din. 7:30 ako nagising... 1:00am na kasi ako natulog, dahil 11pm natapos duty ko kagabi. kaya kahit anong pilit ko gumising ng maaga, hirap ako. kahit anong lakas ng alarm clock, wala pa rin effect sa akin.. kakainis ano? hehehe... at dahil 7:30 na, kakain, at maliligo pa gagawin ko, tapos ang biyahe papunta sa La Trinidad (kung saan ako nag-aaral at nagta-trabaho) aabutin siguro ng 40mins kung walang traffic, at kung traffic naman isang oras mahigit (naku! dinaig pa ang biyaheng baguio-pangasinan na isang oras mahigit lang)

dahil sa hindi na ako aabot, at nakakahiyang late na naman ako.. mas minabuti ko pa na huwag nalang pumasok at mag-AWOL... ang ginawa ko, gumawa ako resignation letter... sabi ko sa sarili ko tama na, ayaw ko na... pero nung nasa store na ako, nagdadalawang isip pa din ako kung ibibigay ko ung letter o hindi, mabigat din sa loob ko dahil, halos 3 months na ako nagta-trabaho sa McDonald's, napalapit na sa kin, at maraming happy memories dun... tapos aalis nalang agad... hmmm...

ayun, binigay ko ung letter with heavy feeling kay ma'am... tinanong niya ako kung bakit.. hindi ko masabi pero nasabi ko pa din....(magulo? magulo?) basta to cut the story short, nag-usap kami na hanggang January 15 nalang ako.. so mag-stay muna ako, sayang.. pasko din naman... at kung aalis ako, ano na mangyayari sa akin, paano na din ako diba? saan ako kukuha ng allowance. basta thanks a lot kay Ma'am Cleo for extending her understanding with me....

moments sa mcdo

isang tanghali na nakasama ko ang mga dati kong mga classmate, mga kaibigan na kahit iba-iba na kami ng mga major ay kaibigan pa din..wala lang, salu-salo lang, nakaka-miss din... bagamat umuulan nang mga oras na 'yan nagawa pa din namin magsasama-sama at kumain sa paboritoooooooooooooooooong!!!! mcdonalds!! yipeeeeeeee!!!!

masarap kumain ng fries ng mcdo!!

 

go ranec!!!

sige ranec ubusin na natin ito!! haha!

sige lang i-zip mo!!!

kyooooool!!

us!!!! saya!!! hahaha!!

tara na sa mcdo! where magic moments happen!! masaya!!

first time sa pageant

nakaka-excite... masaya... nakaka-kaba na din, 'yan ang aking pakiramdam nang sumali ako ng ms. cte (college of teacher education) sa aming paaralan... well, pangarap ko naman sumali sa pageant, wala lang just to experience...and know how does it feel. pangarap lang noon, nasa isip ko lang pero iba pala kapag anjan na ang pagkakataon. 

september 15 ang araw ng pageant... isa itong pambihirang pagkakataon na ibinigay sa akin... hindi man ako pinakamaganda, hindi man ako pinakamagaling, hindi man ako nagpakita ng talentong mapapahanga ang madla... pero ang para sa akin ipakita ko lang kung ano ako ng walang pagpapangap.. just natural... medyo astigin kung minsan... pusong babae pa rin naman.

aking napagtanto na ang pagsali sa pageant ay isa lamang extra activities.. higit pa rin mas mahalaga ang pag-aaral... 'yan ang na-realize ko pagkatapos nang pageant, dahil sa pag-aaral, ang bunga niyan ay habambuhay, magkakaroon ng magandang buhay, nakasigurado pa ang kinabukasan pero ang pageant hindi sigurado, at minsan lang sa buhay, pagkatapos ng pageant, what's next...?

PHOTO BY: Rhe-ann Ngayaan

 

ang pagiging maganda, plus factor lang 'yan, higit pa rin na mas mahalaga ay attitude, positive attitude... and how we deal with everyday circumstances. most importantly, being humble... hindi man ako nanalo, wala man akong award na nasungkit, masaya pa rin ako dahil naging bahagi ako ng event na ito (searh for mr. and ms. cte).... marami akong natutunan, i earned confidence... pagkatapos nung pageant hindi ko mapigilang umiyak... pero dapat sports lang... 'di ba? kaya after i cried okay na ako, just releasing my emotion para hindi mabigat, it's not for me, at least i did my part.

in this pageant, i would like to thank my classmates- pehma, values and tle for their support... i really do appreciate it, it really touched me- you sacrificed and made effort to support me... Roxanne Magalong, Noemi Francisco and Charity Lopez thanks for being there... doing make-up after every event... salamat ng marami! Ruby Jean Tacquio and Roxanne Magalong for sewing my creative attire.. cute daw? salamat ha... Banny Alcido for lending me tennis racket, blue sandals, wrist and head band... salamat din! Jenjing Ramos for lending accessories... and thanks din sa nagpahiram ng white sandals and dress that i used in my evening suit (soorry 'di ko maalala, pero i knew she's a values major)...to joan kani, clarence maquio, janet lagasi, brail balanon, lorna ba-a... thanks and to all who cheered and said galingan ko.. salamat, i may fail to mention all, you inspired me to do my best... salamat ng marami sa inyo... though, i didn't make to get an award, you made me feel that i still won. salamat sa lahat who cheered me up. this is an avenue for growth and development. thanks for the opportunity.

to the winners congratulations! congratulations to everyone.

Lintik!

“There are no secrets to success. It is the result of preparation, hard work learning from failure.” General Colin Powell

 minsan, malaking tulong ang pagbabasa ng mga "quotes" o wisdom ng iba, nang sa gayon magkaroon tayo gaan ng loob lalo na kapag mabigat ang ating pakiramdam sa mga bagay na nangyayari sa buhay natin.... 

minsan parang gusto ko na sumuko, hindi ko alam....  pero kung susuko ako, paano na ang bukas... ibig sabihin talo ako... ang buhay ay paghihirap... naniniwala naman ako doon, sino nga ba ang hindi nakakaranas? lahat tayo may mga kani-kaniyang kwento ng ating saloobin sa mga paghihirap na dinaranas natin..

masyado na naman ako nagpapaapekto sa mga nangyayari sa buhay ko... kung maari sana ayaw ko na ng emo mood. bakit? dahil gusto ko na sana baguhin ang pananaw ko sa buhay na lagi masaya at laging postive, para positive din ang resulta. mananatili na lamang ba sa malungkot, siyempre hindi. pero kapag andiyan na si problema, hindi maalis ang malungkot at mamoblema. nakakainis, ayaw ko na sana ng mga saloobing ganito, dahil paulit-ulit na lamang, puro kadramahan!

  .

LINTIK . NAMAN. OH!

bagong trabaho, bagong saya...

itong araw na ito, prinocess ko na ibang mga requirements sa inapplyan kong trabaho, tinapos na lahat sa araw na ito, at pumunta agad sa kompanya... ayun! sa wakas okay na! sa tinagal ng panahon na pagaantay at pagtitiyaga para makapasok, sa wakas.... ayan na... ready for work na... inaabot na sakin ang uniform na gagamitin... salamat! salamat sa pagtitiwala... buong galak at saya ang aking nadarama! lahat ng pinaghirapan ay nagbunga...

kabilin-bilinan ng nanay ko, anuman ang trabaho, dapat itong pahalagahan... dahil hindi basta basta ang mag-apply at magtrabaho. kaya naman, sana sa kabanatang ito ng buhay ko, nawa'y magampanan ko nang maayos, kahit na kasabay nito ang pag-aaral. alam kong hindi ito magiging madali, pero sana sa palipas ng panahon ay makayanan ko.

walang kwentang blog

nitong mga nakaraang mga araw, napaisip ako, pinagmunimunian ko... parang napaka-walang kwenta ng blog ko, wala man lang maisulat na matino...puro nalang ako, puro nalang mukha ko, pakiramdam ko wala akong maikwentong kakaiba, 'yong tipong hindi lang puro sarili ko (di ba? di ba?), 'yong unusal... well... well...well! bahala na, come what may.

kahit sa larawan na lamang matupad...

pagkakataon na lamang ba na hanggang larawan matutupad ang ambisyon na maging bihasang photographer? paano na lamang kahit mayroon interest kung wala naman gamit para hasahin ang bukod tanging interest sa pagkuha ng mga larawan.... kaya naman kahit sa larawan na lamang matupad. 

 

kahit cellphone camera wala ako, pero ito'y hindi naman sa naghahanap ng wala... gusto ko lamang ng mga bagay na patok sa aking hilig. di bale nang wala ako ng iba.... kaya naman, nang ako pinagkuha ng mga larawan, at pinahawak sa akin 'yong camera sinamantala ko na ang pagkakataon (mali pa ata hawak ko, halatang baguhan) kunwari akin, pero hindi, nag-aambisyon lang...('wag na kyo kumontra, minsan lang naman ito)

sana'y balang araw..... magkaroon na ako ng sariling camera...

Web Cam Photos

ito ang mga gawain ng mga walang magawa sa buhay.. picture picture, kung anu-ano nalang basta lang may magawa...

sadyang nagpapa-cute paminsan-minsan.... kahit hindi naman cute :))

SMILE pa din... kahit crooked ang ngipin! at least naka-smile! para happy ang life..

oha! ang pangit.. parang aswang...

BOW! :))

ANGHEL

 

noong ako'y kinder one pa lamang.......

WALANG PAKSA

WALANG PAKSA

ni: Jessica Lopez

cruel, harsh and noisy world

confuse to believe every mouths words

all i can say i surrender

hopeless drowning in deep bloody of water

quest for nothing, where is the light

storms of life will i survive

tears splashed and this must not be

what is that will make me see

there is something that i seek

never realized to be contented

hoping the pain will end

begging to wipe the bleed will be sent

hopeless and tired building

come and go and it is nothing

i ask myself what is wrong

why can't i stand so long