Miss McDo???

minsan sa buhay ko, nasubukan kong sumali sa PAGEANT,, una akong sumali doon sa college namin doon sa bsu. WAPAK! talo akooooo.... as in kahit isang award wala akong nakuha, parang feeling ko noong time na yun as in SUPER LOSER ako. kunwari smile ako, pero pagkatapos noon WAAAAAAAAH umiyak ako. sabi ng mga friends, aquaintances, CONGRATS! panalo ka pa din.... oh ayon smile na ulit ako, ^__^

itooo ang pictyur ko noon... wah! pictorial?? t-shirt lang soot??? no ba yan!! HAHAH! XD

 

wooh! first time ever shorts in public huh!!!  

 

 representing......... candidate no. 6!!!! HAHAHA! :)

parang repost lang itooo... pero dito ako natuto ng marami, i swear!!! promise!!! :)

wwwwooooooooooy! unexpected!!! hinirang na miss Mcdo La Trinidad 2011??????? tsamba! HAHA!

masaya sa feeling... kasi nga miss kunwari, pero promise, hindi ito dahilan para ikalaki ng ulo, of course always remain humble. 

it's a matter of learning... always learn, and learn and learn. title doesn't matter. but what matter is our value as a person and our attitude towards everything- from little things to big things. 

PICTORIAL

 

feeling ko super baduy ako diyan, bakit? kasi simpleng blouse ulit suot ko... wala man lang kahit borloloy... HAHA! atsaka hindi ko feel pose ko diyan kasi hmmmm, ummm... obvious ang aking flat chest (HAHAHA!)hays, kakainis, pero okay lang, care ko?? HEHEHE!

smile pa rin TO DA MAX!!!!

pictorial wala man lang dalang make-up, walang kahit anoo... parang napadaan lang ako na hindi man lang napaghandaan, HAHA! tawa nga kami ng kaibigan ako. parang nasa giyera kami na walang dalang bala! hahays.. HEHE!

habang busy mga iba na nagme-make up, kami ayun pinapanood lang silang nagme-make up at nag-aayos :I

 

oha oha... :) great experience, love it! 

one lovely morning at benguet state university

as i look back to this pictures, i felt the beauty of nature and opkurs my school- BSU... fun run sa school nung mga panahong yan, organized ng GEMS- organization ng mga elementary education students, hehe.. basta ganun. sacrifice ang pagsali ko dito, paano naman 5:30 dapat nasa school na.. hello? hirap nga ako gumising ng ganung oras noh, hehe... tapos layo pa ng school. haneeeeeeeeeeeeep!

kaya naman, kahit nantok pako, pinilit ko magising para makasali, wala lang just for experience....

pagdating ko dun, ayun! eksakto magsisimiula na, what! hindi pa ako nag-warm-up, baka matinding sakit ng katawan maramdaman ko pagkatapos...sa pagtakbo, nakakapagod, pero kailanagn tapusin...

ayun, natapos ko naman, kasama ang kaibigan na si mary grace...

ito na mga picture habang tumatambay at nagpapahinga sa tapat ng library..

sOoo love the beauty of morning ;)

 

may bukas pa!

 

 oooh! SUNRISE! love it... ♥

 

 hindi ako emo.. i just wanna feel the sunrise ;)

 

all i can say is... WOW!

 

ito naman si mary grace, kaibigan ko...

 

ito kami ;D

wow! we're so bleessed with new hope in our lif like the sunrise, it was a lovely morning... I appreciate the beauty of life, and also God's creation. ang saya talaga.. nakakarelax.... till next time, hanngang dito nalang muna..

jlo ---->♥

Mr. & Ms. McDonald's La Trinidad 2011

masaya mag-trabaho sa mcdonald's la trinidad,super saya!!

October 20, 2011 sa ganap na alas otso ng gabi, naganap ang search for mr. and ms. mcdonald's la trinidad, isa ako sa mga candidate... sa talent portion, 'jan ako mahina... hindi kasi bihasa kumanta at sumayaw, o magpakita ng kahit ano na entertaining... problemado ako sa talent na gagawin ko, salamat nalang sa mga kaibigan ko sa pagturo ng steps na sasayawin ko kahit na tinatawanan ako dahil ssooooooooooooobrang tigas ng katawan ko sa pagsayaw, ilang oras nalang ang binibilang at pageant na, hindi pa ako nakapag-handa, sabi ko sa sarili ko "bahala na", kung makalimutan ko man 'yong step tuloy pa din dapat sa pagsayaw...

ayun! at pageant na, salamat kay roxanne na kaibigan ko sa pag-make-up sa akin, (hindi kasi ako marunong mag-make-up) at pagsama sa pagbili ng isusuot kong sapatos (ssshhhhhhhh.... secret lang natin ha? P30 lang sa wagwagan sinuot kong shoes, hehehehe, pero i am proud c"]) buti nalang andun mga kaibigan ko na sumoporta sa akin, may pinaghuhugutan ako ng lakas ng loob, at tiwala sa sarili kaya laking pasasalamat ko sa mga PEHMA friends ko, salamat! kung wala sila hindi ako magiging smiling doon, malamang nakasimangot ako. at sa pageant na ito, ipinakita ko lang kung ano ako. manalo man o matalo, oks na oks pa din sa akin!! :)

congratulations sa lahat! tunay na lahat ng candidate ay panalo... ang titulo, sash at korona ay simbolo lamanag, higit na mahalaga ang mga natutunan natin sa mga bawat pagkakataon katulad nito... it's more on learning, not winning.. if we win, thanks, if not, it's okay. that's life- we always learn.

 

ang pageant ay hindi sukatan ng pinakamaganda, pinakamatalino sumagot, pinakamagarbong suot, kundi pagpapakita kung sino tayo at kung ano tayo... may kani-kaniyang mga personalidad at pagkakaiba ang bawat isa, we are unique, yes! we're all unique at 'yun ang kagandahan.... ang pagkakaiba ng bawat isa.

muli salamat sa lahat!

SALAMAT from the bottom of my honest heart. at sa darating ms. mcdonald's baguio-banguet, nais ko'y ibigay ang makakaya ko para sa team mcdo trinidad kahit hindi pa ako handa sa talent na gagawin ko, hehehehe... just enjoy everything, what is important is learning.

moments sa mcdo

isang tanghali na nakasama ko ang mga dati kong mga classmate, mga kaibigan na kahit iba-iba na kami ng mga major ay kaibigan pa din..wala lang, salu-salo lang, nakaka-miss din... bagamat umuulan nang mga oras na 'yan nagawa pa din namin magsasama-sama at kumain sa paboritoooooooooooooooooong!!!! mcdonalds!! yipeeeeeeee!!!!

masarap kumain ng fries ng mcdo!!

 

go ranec!!!

sige ranec ubusin na natin ito!! haha!

sige lang i-zip mo!!!

kyooooool!!

us!!!! saya!!! hahaha!!

tara na sa mcdo! where magic moments happen!! masaya!!

first time sa pageant

nakaka-excite... masaya... nakaka-kaba na din, 'yan ang aking pakiramdam nang sumali ako ng ms. cte (college of teacher education) sa aming paaralan... well, pangarap ko naman sumali sa pageant, wala lang just to experience...and know how does it feel. pangarap lang noon, nasa isip ko lang pero iba pala kapag anjan na ang pagkakataon. 

september 15 ang araw ng pageant... isa itong pambihirang pagkakataon na ibinigay sa akin... hindi man ako pinakamaganda, hindi man ako pinakamagaling, hindi man ako nagpakita ng talentong mapapahanga ang madla... pero ang para sa akin ipakita ko lang kung ano ako ng walang pagpapangap.. just natural... medyo astigin kung minsan... pusong babae pa rin naman.

aking napagtanto na ang pagsali sa pageant ay isa lamang extra activities.. higit pa rin mas mahalaga ang pag-aaral... 'yan ang na-realize ko pagkatapos nang pageant, dahil sa pag-aaral, ang bunga niyan ay habambuhay, magkakaroon ng magandang buhay, nakasigurado pa ang kinabukasan pero ang pageant hindi sigurado, at minsan lang sa buhay, pagkatapos ng pageant, what's next...?

PHOTO BY: Rhe-ann Ngayaan

 

ang pagiging maganda, plus factor lang 'yan, higit pa rin na mas mahalaga ay attitude, positive attitude... and how we deal with everyday circumstances. most importantly, being humble... hindi man ako nanalo, wala man akong award na nasungkit, masaya pa rin ako dahil naging bahagi ako ng event na ito (searh for mr. and ms. cte).... marami akong natutunan, i earned confidence... pagkatapos nung pageant hindi ko mapigilang umiyak... pero dapat sports lang... 'di ba? kaya after i cried okay na ako, just releasing my emotion para hindi mabigat, it's not for me, at least i did my part.

in this pageant, i would like to thank my classmates- pehma, values and tle for their support... i really do appreciate it, it really touched me- you sacrificed and made effort to support me... Roxanne Magalong, Noemi Francisco and Charity Lopez thanks for being there... doing make-up after every event... salamat ng marami! Ruby Jean Tacquio and Roxanne Magalong for sewing my creative attire.. cute daw? salamat ha... Banny Alcido for lending me tennis racket, blue sandals, wrist and head band... salamat din! Jenjing Ramos for lending accessories... and thanks din sa nagpahiram ng white sandals and dress that i used in my evening suit (soorry 'di ko maalala, pero i knew she's a values major)...to joan kani, clarence maquio, janet lagasi, brail balanon, lorna ba-a... thanks and to all who cheered and said galingan ko.. salamat, i may fail to mention all, you inspired me to do my best... salamat ng marami sa inyo... though, i didn't make to get an award, you made me feel that i still won. salamat sa lahat who cheered me up. this is an avenue for growth and development. thanks for the opportunity.

to the winners congratulations! congratulations to everyone.

Lintik!

“There are no secrets to success. It is the result of preparation, hard work learning from failure.” General Colin Powell

 minsan, malaking tulong ang pagbabasa ng mga "quotes" o wisdom ng iba, nang sa gayon magkaroon tayo gaan ng loob lalo na kapag mabigat ang ating pakiramdam sa mga bagay na nangyayari sa buhay natin.... 

minsan parang gusto ko na sumuko, hindi ko alam....  pero kung susuko ako, paano na ang bukas... ibig sabihin talo ako... ang buhay ay paghihirap... naniniwala naman ako doon, sino nga ba ang hindi nakakaranas? lahat tayo may mga kani-kaniyang kwento ng ating saloobin sa mga paghihirap na dinaranas natin..

masyado na naman ako nagpapaapekto sa mga nangyayari sa buhay ko... kung maari sana ayaw ko na ng emo mood. bakit? dahil gusto ko na sana baguhin ang pananaw ko sa buhay na lagi masaya at laging postive, para positive din ang resulta. mananatili na lamang ba sa malungkot, siyempre hindi. pero kapag andiyan na si problema, hindi maalis ang malungkot at mamoblema. nakakainis, ayaw ko na sana ng mga saloobing ganito, dahil paulit-ulit na lamang, puro kadramahan!

  .

LINTIK . NAMAN. OH!

bagong trabaho, bagong saya...

itong araw na ito, prinocess ko na ibang mga requirements sa inapplyan kong trabaho, tinapos na lahat sa araw na ito, at pumunta agad sa kompanya... ayun! sa wakas okay na! sa tinagal ng panahon na pagaantay at pagtitiyaga para makapasok, sa wakas.... ayan na... ready for work na... inaabot na sakin ang uniform na gagamitin... salamat! salamat sa pagtitiwala... buong galak at saya ang aking nadarama! lahat ng pinaghirapan ay nagbunga...

kabilin-bilinan ng nanay ko, anuman ang trabaho, dapat itong pahalagahan... dahil hindi basta basta ang mag-apply at magtrabaho. kaya naman, sana sa kabanatang ito ng buhay ko, nawa'y magampanan ko nang maayos, kahit na kasabay nito ang pag-aaral. alam kong hindi ito magiging madali, pero sana sa palipas ng panahon ay makayanan ko.

kahit sa larawan na lamang matupad...

pagkakataon na lamang ba na hanggang larawan matutupad ang ambisyon na maging bihasang photographer? paano na lamang kahit mayroon interest kung wala naman gamit para hasahin ang bukod tanging interest sa pagkuha ng mga larawan.... kaya naman kahit sa larawan na lamang matupad. 

 

kahit cellphone camera wala ako, pero ito'y hindi naman sa naghahanap ng wala... gusto ko lamang ng mga bagay na patok sa aking hilig. di bale nang wala ako ng iba.... kaya naman, nang ako pinagkuha ng mga larawan, at pinahawak sa akin 'yong camera sinamantala ko na ang pagkakataon (mali pa ata hawak ko, halatang baguhan) kunwari akin, pero hindi, nag-aambisyon lang...('wag na kyo kumontra, minsan lang naman ito)

sana'y balang araw..... magkaroon na ako ng sariling camera...

ANGHEL

 

noong ako'y kinder one pa lamang.......

10 years ago...

parang kailan lang... ang bilis talaga dumaan ng araw, parang kailan lang uhugin pa ako na lagi tumutulo sipon.. ngayon "dalaga" na. naku naman, napakabilis... parang na-miss ko tuloy bumalik sa pagkabata, kung saan paglalaro lang inaatupag ko. nahalungkat ko itong ID ko noong elementary pa ako, ganito pala itsura ko noon... ang cute! (ohs talaga? makapal lang)

ito naman noong high school ako, naalala ko pa.. itong ID ko na ito ang tinatawanan talaga, dahil napaka "neneng" ng itsura.. kakaatar!

at 6 na taon pang lumipas, ito na ako ngayon...... naks naman! may hikaw na, nagme-make up na din ang "neneng", with matching lips stick pa, naks! san ka pa.

at ano na susunod, may tangkay na ako? naku... huwag pa sana... 

enjoy nalang buhay, para happy :))

Bato ng Baliw

ako'y naglalakad papunta sa next class ko sa building ng college of arts and sciences- annex... sa aking paglalakad, may nakasalubong ako na desente naman kung titignan, hindi mo aakalain may problema siya sa pag-iisip... nang makasalubong ko siya, bigla siya pumulot ng bato at binato sa akin! BOOOOOG! ooooouuuch! natamaan likod ko, medyo kalakihan pa naman 'yong bato! naiinis lang ako sa sarili ko kasi alam ko na nga na babatuhin ako hindi pa ako tumakbo, dahil sa naka-uniform ako at mataas ang suot ko na heels, kung tatakbo ako baka mapatapilok ako, mas malaking kahihiyan 'yon, di ba? kung aalisin ko pa, wala nang time dahil babatuhin na ako, wala ng ako nagawa. na-stone nalang ako! haha, 'yong mga classmate ko halos ang audience ko na medyo nasa kalayuan ng pangyayari. buti nalang sila ang nakakita, kung ibang mga estudyante malamang pinag-usapan na ako ng bonggang-bongga! haha! pagkatapos nito, tinatawanan lang namin, pati ako tinatawa ko nalang.. hindi naman gaano kasakit 'yong binato, basta natatawa nalang ako sa moment nna ganito na naranasan ko.

akalain mo 'yon kadami ng security guard sa school tapos libre nakakagala ang mga ganitong tao sa campus, why o why? pagsisita lang ba ng walang ID ang obligasyon nila, dapat seguridad din ng mga estudyante, kaya nga "security guard" di ba? hahaha!